Wanderlust

Volg Amber & Yvette met hun Try Before Your 30 challenge en roadtrip door America
Of Britt & Naomi in Curacao en hun bezoek aan Don2Suri in Suriname!
Avonturen genoeg, ook naast de vaste live blogs! Stay Tuned!


Chinese avonturen met Joep

calender 6 augustus 2013 point Joep prijs Gastblog

Hier zit ik dan op een kist waarvan ik denk dat het voor opslag dient van weet ik veel wat in de wat volgens mij iets is wat wij in Nederland als woonkamer zien. Het is in dit heilige stulpje van twaalf vierkante meter waar we een nachtje logeren. De twee zoontjes van het gezinnetje tillen op dit moment de tv op zodat mam wat meel kan pakken uit de ton waar de tv op staat. Damn, wat een wereld hier. Rillingen gaan over mijn lichaam wanneer er weer Chinees-Tibetaanse muziek begint te klinken uit de tv. Naast mij ligt de kleinste van het gezin hard te tukken. Aan de andere kant van de woonkamer wat ook een slaapkamer en keuken is worden noodles gemaakt door een jonge moeder terwijl vader al vanaf zonsopgang bezig is te metselen aan het nieuwe bijhuisje.

 

Died en ik bevinden ons in een klein dorpje dichtbij Tagong in West-Sichuan. Tot onze verbazing is dit ook gewoon Tibet of liever gezegd het meeste Tibet wat ik waarschijnlijk ooit zal zien. Hier op 4000 meter hoogte hebben voornamelijk de nonnen van het dichtbijzijnde klooster en andere fanatiekelingen  zich voor een boedhistisch-tibetaans festival verzameld in het midden van het stadje. Er is overigens ook een klooster iets verderop waar de monniken hun dagelijkse bezigheden vervullen. De woorden ontschieten me om te verwoorden hoe magisch het hier is. ‘This is the way to the gates of Moria’ was een uitspraak van Died toen we gister te voet onderweg waren naar dit dorpje.

 

Onze reis begon toch wel flink wat minder magisch in het Parijs van het Oosten: Shanghai. Het enige wat ik me nu na bijna twee weken China nog herinner is het bezoek aan een van de drie badhuizen van Shanghai. Mocht je ooit naar China gaan dan garandeer ik een epische genezing van je jetlag. We verlieten Shanghai gelukkig al snel met een nachttrein in de richting van Huangshan oftewel Yellow Mountain. Elke dag tillen of liever gezegd zeulen honderden mannetjes elk tot wel 100 kilo aan supplies omhoog. Het vijftal superhotels gevestigd op een hoogte van 2000 meter betalen deze bazen 200 quai per 100 kilo, wat wil zeggen 25 euro. Toen wij hier achter kwamen stijgend door dit wonderschone graniet gebergte besloten wij snel op te houden met klagen. Vijftien kilometer trappen omhoog en omlaag met slechts een backpack van zestien kilo was natuurlijk niet te vergelijken. Ik weet wel zeker dat de beklimming van Yellow Mountain tot mijn zwaarste inspanning ooit gerekend kan worden. Het was zwaar maar zeker de moeite waard. Chinezen hebben namelijk de neiging om elke vreemde bergtop een op zijn minst merkwaardige naam te geven. Dit gecombineerd met illegaal kamperen boven op de berg maakte het een heerlijke ervaring.

 
Dat Chinezen een apart volk zijn kwam ik al snel achter. In een van mijn haat buien omschrijf ik Chinezen als volgt:

 

‘Er zijn in principe twee soorten Chinezen. Terrorchinezen die foto’s van je maken zonder enig pardon, massaal nutteloze schijt kopen, allemaal om 4 uur opstaan omdat iemand heeft gezegd dat je deze zonsopgang toch echt niet moet missen, vervolgens 6000, ja 6000 foto’s maken van deze toch echt wel unieke zonsopgang, zodat je als je zelf ook even wil genieten je je vervolgens door een ginormous massa crocks, zonhoedjes en wandelstokjes moet wringen.
Het tweede soort Chinees kan ik simpelweg omschrijven als baas el grande’s. Deze Chinezen zijn machines, ze zijn niet kapot te krijgen en hebben skills op elk vlak. Ze zullen zichzelf voor je in het vuur gooien en zullen nooit klagen. Ik denk dat ik op elk van mijn vaardigheden een van dit soort Chinezen kan vinden die zo ongelovelijk baas is dat ik spontaan in tranen zou uitbarsten. De buschauffeur die ons vervoerde van Chengdu naar Kangding zou een jaar lang niet kunnen stoppen met lachen als hij een dagje Amsterdam lijn 34 mee pakte.’

 

Ik denk dat ik op elk van mijn vaardigheden een van dit soort Chinezen kan vinden die zo ongelovelijk baas is dat ik spontaan in tranen zou uitbarsten.

 

Maar goed, even mezelf herpakken voordat ik de draad verlies. Vanaf Huangshan vertrokken we via Hangzou, het Venetië van het Oosten, naar Guilin. Wat ik nog van Hangzou weet is dat het heet was. Verder ben ik het niet zo eens met dat Venetië gedoe. Hangzou had echter wel een heel authentiek Chinees winkelstraatje naast het hostel waar we ons zeer goed hebben vermaakt.

 

Als ik dan toch een Venetië van het Oosten moet uitkiezen dan is dat eerder Guilin. De vlucht hierheen was zoals elke domestic flight in China vertraagd, vervelend maar waar. Guilin kan ook gezien worden als de poort naar het geweldig mooie karstlandschap van China. En ook als de stad van Ivy, het Chinese meisje die heeft leren zwemmen van Died en waarvan Died nog steeds ontkent dat hij haar meer dan alleen heel mooi vond. Wanneer ik verder wil schrijven pak ik per ongeluk een tandenborstel. Gelukkig niet de tandenborstel waarmee ik vanmiddag twee yaktanden heb schoongeborsteld. Niet vergeten die mee te nemen om er een ketting van te maken. Nu ik dit digitaliseer besef ik me dat we ze toch vergeten zijn, haha. Died duikt net de tent in. We bevinden ons inmiddels op een bergtop in de buurt van Tagong en gaan zo kijken naar de sterren.

 

Ik herinnerde net dat ik mezelf een vraag had gesteld voor vertrek. Waarom heb ik zin in China? Wat ik nu denk te weten is dat wat wij doen niet echt vakantie is. Naar mijn definitie is vakantie liggen op het strand en helemaal niets doen, je geest en lichaam legen van negatieve energie en je opladen voor een nieuwe periode van intensiteit. Waarom had ik dan zin in China? Dat bovenste klinkt best wel aantrekkelijk namelijk. Ik denk dat er meerdere manieren zijn om dit doel te bereiken waarvan ik er zeker ook een aantal gehad heb in China. Zin in China ligt denk ik iets ingewikkelder. Wat ik merk is dat backpacken op zichzelf en dan ook nog eens door China je nieuwe inzichten geeft met betrekking tot je eigen normen en waarden. Je reflecteert jezelf door de ogen van een total andere cultuur. Omdat je continu on the move bent is er geen moment van saaiheid, er is altijd wel wat te zien. Vooral dit geeft je de kans je persoonlijke struggles even opzij te leggen wat toch een soort van rust creëert. Reizen en continu nieuwe dingen zien maakt het geleidelijk mogelijk nieuwe motivatie op te wekken voor je eigen idealen. Je bent in staat te bevestigen of de zaken waarmee je je in het dagelijks leven bezig houdt wel echt de dingen zijn waar je mee bezig wilt zijn. Ik denk dat dat in ieder geval iets is waar ik behoefte aan had. Zin in China had ik denk ik vooral te maken met even weg uit Nederland en je gedachten totaal ergens anders plaatsen. Maar vooral de zelfreflectie blijkt iets te zijn waar ik echt aan toe was; een positieve confrontatie.

 

Aangezien dit al een best lang stuk is denk ik dat ik het karstlandschap rond Yanghuo en de great panda bear van Chengdu voor een volgend moment laat.

Groetjes uit het gezellige Zhilam Hostel in Kangding!

Joep   Geschreven door:
Delen?Share on Facebook0Tweet about this on Twitter0Pin on Pinterest0Share on Google+0Email this to someone

    Reacties

  1. Lotte

    Lekker lang verhaal en wat schrijf je leuk. We want more!!

    reageer op dit bericht