Wanderlust

Volg Amber & Yvette met hun Try Before Your 30 challenge en roadtrip door America
Of Britt & Naomi in Curacao en hun bezoek aan Don2Suri in Suriname!
Avonturen genoeg, ook naast de vaste live blogs! Stay Tuned!


Taxi’s & Cocosnoten

calender 20 januari 2016 point Donna prijs Don2Suri, Gastblog, Paramaribo, Suriname

Maandagochtend 8.00u. Ik bel 1660 en vrijwel meteen komt mijn taxi voorrijden. Ik groet de chauffeur, hij lacht naar me. Zijn gouden tand glinstert in de ochtendzon. Onderweg praten we over koetjes en kalfjes; dat wij “bakra’s” (Hollanders) altijd maar fietsen en hoe koud het nu is in Nederland.
Met de eindbestemming in zicht doet meneer nog een laatste versierpoging. Hoe kan het ook anders..? Ik betaal mijn 18 srd en stap de auto uit.

“Van boven het hoofd van de agent kijkt President Bouterse me recht aan. Hij glimlacht. Ik glimlach op mijn beurt terug.”

Eenmaal binnen sta ik meteen aan het loket. Ik kijk omhoog. Het vogeltje in de kooi boven me zingt me toe. In mijn ooghoek zie ik dat er naar me wordt gewenkt. Ik loop met de agent mee zijn kantoor in. Het is grauw en vol. Ik neem plaats en voel meteen dat we niet alleen zijn. Van boven het hoofd van de agent kijkt President Desire Delano Bouterse me recht aan. Hij glimlacht. Ik glimlach op mijn beurt terug. Zijn portret is het enige dat opvalt binnen deze grijze muren. De statige rode achtergrond houdt mijn aandacht vast. Ik heb deze foto al vaker gezien en blijf me verbazen over de lichtweerkaatsing op zijn kalende hoofd.
Onder zijn foto piept een gerafeld A4’tje uit met een greep uit het volkslied:
“God zij met ons Suriname
Hij verheff’ ons heerlijk land
Hoe wij hier ook samen kwamen
Aan zijn grond zijn wij verpand”

Ineens hoor ik het knisperende geluid. Ik volg de draden op de muur en ze leiden allemaal naar een gezamenlijk punt. Nog nooit heb ik zo’n rommelige electriciteitskast gezien. De draden zitten zo door elkaar heen geweven dat het een grote knoop heeft gevormd.
De schoonmaakster tikt met haar dweil tegen mijn stoel en ik til mijn voeten op. De agent opent zijn notitieboekje. Nadat hij mijn naam drie keer verkeerd gespeld heeft (“Donar”), begin ik mijn verhaal. Hij noteert niks. Zijn bureau ligt vol met losse velletjes en aantekeningen.
Na enkele minuten is de agent geheel op de hoogte en mag ik de ruimte verlaten. Ik word teruggebeld, zegt hij. Ik verwacht er niet teveel van…
Opnieuw bel ik 1660 en ik word opgehaald door een gezellige Surinaamse tante. De muziek staat op oorverdovend en hard drummend op haar stuur, zingt ze luidkeels mee. Ik word er vrolijk van.

12446102_982929388443189_1344372942_n
Direct ga ik door naar mijn volgende afspraak. Bij het OW gebouw stap ik uit en loop ik door naar de afdeling ‘Vreemdelingendienst’. Ik open de deur en zie een lege wachtruimte. Het is nog rustig. Gelukkig. Er is maar een wachtende voor me. Ik neem plaats. De bewaker staart levenloos naar de tv aan de muur boven me. De ongemakkelijkheid neemt de overhand en zodra hij opstaat verplaats ik naar een stoel achter hem. Vanaf hier kan ik tenslotte ook veel beter de ruimte observeren. Er zijn vier balies, waarvan eentje in gebruik. De bewaker komt terug lopen en overhandigd me een rood kaartje. “006”. Nog even wachten dus. Hij draait zich om, haalt de afstandsbediening weer uit zijn broekzak en nestelt zich weer op zijn vertrouwde plekje.
Mijn nummer wordt omgeroepen en ik spring op. Zo snel?! Ik loop naar de laatste balie en word vriendelijk aangekeken door een Hindoestaanse vrouw van achter het glas. Haar roze lippenstift matched met haar ietwat te kleine roze bloesje. De knoopjes staan strak gespannen.

Na twintig minuten sta ik buiten. Wederom wachtend op een taxi. De rit duurt lang, het is druk op de weg, maar ik vind het niet erg. Ik kijk door het open raam naar buiten, mijn haar waait continue in mijn gezicht en het enige dat ik hoor is het stemgeluid van een dame. Vermoedelijk gaat het radioprogramma over het hebben van een betere levenswijze. Stap voor stap beschrijft ze hoe men een sit-up moet uitvoeren. “…Ga liggen op de grond en plaats uw benen in een hoek van 90 graden. Span de rug aan. Zo traint u uw buikspieren het beste….” In het volgende item vertelt dezelfde dame over de uiterlijke kenmerken van een cocosnoot. Ze beschrijft het tot in detail, zelfs hoe het aanvoelt.
De verschillende items worden aan elkaar gemixt door het spinnen van een LP. Erg jaren ’90 vind ik zelf.
Voor ik het weet ben ik thuis.

De volgende dag word ik gebeld met goed nieuws en is de politiezaak in mijn voordeel afgerond.

Heb je geen zin om te lezen? Geen probleem, ik hou namelijk ook een youtube-kanaal bij!
Check it out op deze link!

  Geschreven door:
Delen?Share on Facebook0Tweet about this on Twitter0Pin on Pinterest0Share on Google+0Email this to someone